In de stadsvisie 2020 worden de kansen voor onze mooie stad beschreven. Het moet een perspectief bieden aan iedereen die de komende jaren werkt, woont en Nijmegen bezoekt. Hoe zorgen we er voor dat onze stad klaar is voor de veranderende wereld? Belangrijk, goed maar als je het zo stelt misschien nog wat algemeen. Daarom zijn er tien centrale uitgangspunten geformuleerd: ‘de tien van Nijmegen’. Donderdag 24 januari wordt het verhaal over onze stad besproken met iedereen die dat wil. In februari bespreken we het stadsverhaal in de gemeenteraad en nemen we er een besluit over.

Het zal nog niet makkelijk worden om te handelen naar deze tien ‘Nijmegen-principes’. Neem bijvoorbeeld uitgangspunt 8: Nijmegen wil een Europese stad zijn waar grensoverschrijdend gewerkt, geleerd en geleefd wordt.

Dat klinkt goed natuurlijk en het lijkt me ook heel verstandig. Natuur, water, toeristen houden zich niet aan landsgrenzen. Werkgelegenheid, de woningmarkt, onderwijs en cultuur slechten de grens ook ieder dag steeds meer. Wat is het dan vreemd dat sinds 1 januari jl. een slagboom om deze stad is gezet. Door onze eigen burgemeester wel te verstaan.  Waar collega’s uit het land ervoor kozen om geen nieuwe problemen te creeeren, besloot onze burgemeester om de coffeeshops in onze stad te verbieden weed te verkopen aan buitenlanders in het algemeen, mede-Europeanen eigenlijk en in het bijzonder Duitsers (want van alle niet-Nederlanders komen zij hier het meeste).

Eerder prees ik onze burgemeester om zijn keuze om hoopvol en optimistisch te zijn over de kansen van onze stad. Dat komt ook terug in het voorwoord van de stadsvisie 2020. Maar je kunt niet op papier een Europese stad zijn en in de praktijk een slagboom om de stad zetten. Wat mij betreft maken we onze ambitie om Europese stad te zijn, meer dan waar, met onze burgemeester voorop. Hij heeft dan ook een uitstekend argument om snel te zorgen dat Duitsers en andere mede-Europeanen (wereldburgers zo je wilt) weer welkom zijn in onze stad. Ook als ze een jointje willen roken.